De jongen die er niet bij hoorde

Transcript

Ik ben een moeder uit het Verenigd Koninkrijk.

Helaas is het, net als bij veel andere liefdevolle ouders die ik heb ontmoet, zo dat onze 19-jarige zoon zijn familie niet meer wil zien. Mijn zoon was mijn beste vriend, we konden altijd heel goed met elkaar opschieten, maar de laatste tijd is hij veranderd in iemand die ik niet meer herken.

Vijf en een half jaar geleden vertelde mijn lieve, aanhankelijke, intelligente jongen dat hij eigenlijk transgender was. Toen hij jong was, was hij gek op Bob de Bouwer, Thomas de Stoomlocomotief en Pokémon. Maar hij weigerde te spelen met de poppen en het keukentje waar zijn kleine broertje om had gevraagd. Hij was dol op zijn broers; ze brachten uren samen door in de tuin – sneeuwballengevechten in de winter, watergevechten in de zomer. Onze zoon is altijd een jongetje geweest.

Drie maanden vóór zijn mededeling had hij op school een les met een casus over een jongetje dat het gevoel had dat hij niet bij de andere kinderen op school paste. Dat jongetje had online een nieuwsartikel gelezen over een beroemdheid die non-binair was, en was het internet gaan afstruinen. Toen realiseerde hij zich dat hij ook non-binair was.

Mijn zoon is altijd een beetje excentriek geweest, wat onhandig ook. Hij hield nooit echt van lange knuffels, hoewel ik ze hem toch gaf. Hij had een hekel aan nieuwe kleren, vooral de kriebelige kersttruien die ik ieder jaar kocht. Alle labeltjes moesten uit al zijn kleding geknipt worden. Ondanks dat hij veel vriendjes had op de basisschool, vroeg ik zijn juf in groep 7 bijna instinctief of zij dacht dat het wel goed met hem ging. De leerkracht stelde me gerust: hij was erg intelligent en ik hoefde me absoluut geen zorgen te maken. Ik had destijds geen idee dat er zoiets bestond als ‘hoogfunctionerend autisme’.

Toen hij ons vertelde dat hij transgender was, hebben we hem omhelsd en gezegd dat we van hem hielden, wat er ook gebeurde. Daarna vroeg ik of hij zich anders wilde kleden of een andere naam wilde gebruiken. Dat wilde hij niet. Kort daarna zei hij dat hij gewoon in de war was en dat hij wilde dat alles weer normaal werd. Ik heb voorzichtig geprobeerd door te vragen, maar hij sloot zich volledig af. Hij zei dat hij er niet meer over wilde praten en het gewoon wilde vergeten.

Hij was bijna 18 toen het land op slot ging vanwege de pandemie. Als gezin probeerden we zo actief mogelijk te blijven: wandelen, veel tijd in de tuin doorbrengen. Maar mijn zoon weigerde zijn kamer uit te komen. Elke keer dat ik naar binnen ging om hem over te halen mee te gaan wandelen, weigerde hij. Hij sliep in zijn kleren, wilde zijn hoodie niet uittrekken, ook niet als het warm was, en zat uren achter elkaar animé te kijken. Hij werd steeds ruziezoekender en op een dag kondigde hij opnieuw aan dat hij een meisje wilde zijn en hormonen wilde nemen zodra hij 18 werd. Vanaf dat moment wilde hij niet meer met ons praten. In plaats daarvan vertelde hij zijn docent op het zesde klas college (Sixth Form) en zijn vrienden dat wij hem mishandelden.

Als gezin waren we compleet in shock; eigenlijk getraumatiseerd. Ik installeerde een nieuwe router die bijhield welke websites werden bezocht en ontdekte dat hij de hele nacht wakker bleef om met vreemden te praten op een website genaamd Reddit. Ik probeerde gesprekken met hem te voeren over hormonen, hun bijwerkingen en de langetermijnrisico’s van operaties. Maar elk ander standpunt werd bekritiseerd en meteen weggeveegd. Hij gaf niets om het groeiende aantal mensen dat spijt had en ‘detransitioneerde’; dat was maar 1% spijtoptanten, zei hij. De onderzoeken die ik had opgezocht zodat hij ze kon overwegen, waren volgens hem afkomstig van transfooben en TERFs.

Zijn manier van praten was totaal veranderd. Het was alsof hij uit een script voorlas. Hij raakte geobsedeerd door politieke bewegingen en sprak een groot wantrouwen uit tegen de media en de overheid. Het voelde bijna alsof ons kind geïndoctrineerd was. Ik ging Reddit onderzoeken en vond subreddits vol andere kinderen en jongvolwassenen die precies hetzelfde deden. Ze waren allemaal in de ban van politieke kwesties en animé, en er heerste een sterke cultuur van ouders verbreken als die hun nieuwe identiteit niet volledig steunden.

De geestelijke gezondheid van onze zoon was alleen maar verslechterd sinds zijn transgender-mededeling; zijn ogen waren dof geworden en hij liet geen enkele emotie meer zien. Het was niet zo dat wij zijn nieuwe identiteit niet wilden steunen, we maakten ons alleen enorme zorgen over de risico’s van medicalisering en operaties: hij zou onvruchtbaar worden, zijn seksuele functie verliezen en onomkeerbare veranderingen aan zijn lichaam ondergaan. Het is niet onredelijk dat een ouder daar bang voor is.

We hebben hem verteld dat we altijd van hem zouden houden, wat er ook gebeurde. Onze zoon is toch weggegaan – het internet, zijn vrienden, de school hebben hem tegen ons opgezet. Hij wil geen tijd meer met zijn gezin doorbrengen met kerst, geen cadeautjes meer uitpakken, zijn broers niet meer zien uitpakken. Hij wil ook de rest van de familie niet meer zien, en dat breekt mijn hart als moeder. Ondanks de moeilijke tijd die we hebben gehad voordat hij vertrok, missen we hem vreselijk. We missen de lieve, zorgzame jongen die we ooit kenden.

Er ontbreekt een stuk van mijn gezin, en als moeder maakt dat mijn leven ondraaglijk. En helaas zijn wij niet de enigen.