De Grote Kom Kool-Aid

Transcript

Ik ben een moeder in Pennsylvania en mijn kind is blijkbaar nu een they/them non-binair persoon met een genderneutrale voorkeursnaam.

Ik kwam daar achter toen ik een e-mail kreeg ter bevestiging van de ontvangst van de aanmelding van deze persoon met genderneutrale naam bij een universiteit. We waren aan het bespreken welke voornaamwoorden en welke naam mijn zoon op zijn aanmeldingen voor de universiteit zou zetten, en we hebben hem al onze redenen uitgelegd waarom wij het beter vonden om, zeg maar, de status quo aan te houden: zijn geboortenaam en mannelijke voornaamwoorden. Dat we van hem houden, wat zijn toekomst ook brengt; dat hij nog jong is; dat zijn familie en school hem bij zijn mannelijke naam noemen, en dat het lastig kan zijn om hier nog op terug te komen als je op zo’n jonge leeftijd al dingen over je identiteit in steen begint te beitelen. En ik ben er niet trots op dat ik eruit floepte: Denk je echt dat ze je als vrouw zullen zien? Want eerlijk gezegd: hij komt totaal niet over als een vrouw, ook al zegt hij al een tijd dat hij er een is.

Tijdens dat hele gesprek keek hij ons aan als een hert in de koplampen, en we hebben het verder aan hem overgelaten om het formulier in te vullen. Ik was er dus meer dan half op voorbereid om de vrouwelijke naam en she/her-voornaamwoorden op zijn aanmeldingen terug te zien. Het was dus een soort opluchting, maar ook een schok, om die genderneutrale naam te zien. Toen ik het hem vroeg, zei hij dat hij die naam en de they/them-voornaamwoorden online en in zijn vriendengroep al een tijdje gebruikt.

We hadden het al maanden niet echt over gender gehad, het is echt de olifant in de kamer bij ons thuis. Dus in mijn hoofd blijft het heel wereldvreemd om een they/them, non-binair persoon te zijn, maar op de schaal der wanen is het minder wereldvreemd dan denken dat een man vrouw kan worden.

Maar mijn grootste inzicht uit deze gebeurtenis was vooral dat ik een traantje moest laten om wat er had kúnnen gebeuren, want in het begin van dit hele verhaal, zo’n drie jaar geleden toen hij 14 was, had ik serieus al aan de Kool-Aid geroken. Mijn eerste reactie op zijn mededeling was dat ik meteen genderklinieken ging uitzoeken en echt serieus dacht dat ik een transgender kind had. Dat was voordat ik me een beetje begon in te lezen over autisme, ROGD leerde kennen, en via-via bij Sasha en Stella uitkwam en alle goede informatie die van hen vandaan komt.

Er zijn twee jongens op de school van mijn zoon die ongeveer tegelijk met dat hele trans-gedoe begonnen als mijn kind. En allebei zijn ze nu sociaal getransitioneerd naar meisjes, in de veronderstelling dat ze meisjes zijn. Ze krijgen puberteitsremmers en hormonen. Ze zijn vaste patiënt bij de genderkliniek in Philadelphia. Ze nemen zangles, ze werken aan naamswijzigingen voordat ze hun rijbewijs gaan aanvragen. Ze zitten er helemaal in, en dat had mijn kind kunnen zijn. Ik zat er zó dicht bij. Ik stond echt op het punt in de grote kom Kool-Aid te springen. Maar dat hebben we niet gedaan; we hebben onszelf een beetje teruggefloten, heel veel geleerd over ROGD, sociale besmetting, autistisch zwart-witdenken en ongemak met de puberteit. En we besloten het gewoon een beetje te laten rusten – er niet te veel over te praten. Hem te laten doen wat hij wilde in zijn kleine vriendengroep en met zijn jongere zus, die hem heel bevestigend bejegende, en we lieten het verder liggen. En helemaal uit zichzelf is hij nu tot de gedachte gekomen dat hij noch man noch vrouw is.

En we zullen zien wat er vanaf hier gebeurt. Ik denk dat de achtbaan nog niet voorbij is, maar ik ben in elk geval ontzettend blij dat ik het plan met de genderkliniek niet heb doorgezet.