Spinnen in mijn bed

Transcript

Ik ben een moeder in Maryland.

Op een avond deze zomer vertelde mijn jonge tienerzoon dat hij trans is. Mijn man en ik zijn meteen met hem gaan zitten om er meer over te horen. En hij gaf het volgende als bewijs. Hij voelde zich niet prettig in zijn lichaam, en ongeveer een maand eerder had hij beseft dat dat kwam doordat hij geen jongen was. Hij wist dat hij trans was, omdat hij euforie voelde als hij meisjeskleren aantrok bij zijn videogame-avatar. Hij was verliefd geweest op meisjes, maar daar was hij de laatste tijd niet meer zo zeker van, omdat hij misschien ook verliefd was geweest op een jongen. Hij hield niet van zijn schouders of zijn stem, hij voelde zich anders.

Mijn man en ik pakten zijn handen vast en vertelden hem dat al zijn gevoelens klonken als gewone, ouderwetse puberteit, waarin niets aan je lichaam goed voelt. En waarin je je seksuele identiteit begint te ontwikkelen. We zeiden hem dat mensen in spelletjes graag doen alsof; dat gevoel van spanning of opwinding bij het gebruiken van een vrouwelijke avatar in een game is niet hoe het voelt om een meisje te zijn. We houden van je, wat er ook is, zeiden we.

Omdat het het juiste leek om te doen, namen we ons kind mee naar een psycholoog. Zij sprak 30 minuten met onze zoon. En ondanks alles wat wij vertelden over zijn geschiedenis van genderconformer gedrag, ging ze mee in de zelfdiagnose van onze zoon. Ze zei dat hij kon beginnen met blokkers en hormonen en dat hij later zijn transitie kon afronden met operaties. Ze vroeg wanneer hij het aan zijn grootouders ging vertellen. En zo, zomaar, was mijn zoon een meisje, omdat hij dat zei. En een therapeut die hem een halfuur had gesproken, was het met hem eens.

Dit voelde voor mij op zoveel manieren vreemd. Mijn kind had nooit interesse getoond in meisjesspullen. Hij was gelukkig, niet in nood. Als feminist had ik mijn zoon juist willen opvoeden om vrouwen te respecteren en om een gevoelige, goede man te worden, die in gelijkheid tussen de seksen gelooft. Ik had hem speelgoedkeukentjes gegeven, poppen aangeboden, hem in genderneutrale kleding gestoken. Hij was niet geïnteresseerd. Hij wilde trucks, hij genoot van modder en kikkers. Hij klom in bomen, rende naakt rond, voerde superheldenzwaardgevechten met zijn broer. Hij at met zijn handen en stopte spinnen in mijn bed.

In tegenstelling tot hoe ik dacht dat dit werkte, vertoonde mijn zoon geen enkel teken van nood of dysforie, niet als kind en nu ook niet. Inmiddels heb ik ontdekt dat er een oudergemeenschap bestaat, vol zorgzame moeders en vaders. De verhalen van die ouders lijken allemaal op dat van mij. Hun tienerzonen en -dochters verklaarden totaal onverwacht dat ze trans waren.

En zeg ons niet dat we de signalen gemist hebben. Wij zijn ouders, we letten op onze kinderen.

De ouders komen uit alle lagen van de bevolking, met de meest uiteenlopende religieuze, sociale, politieke en economische achtergronden. Zonder uitzondering werd ons verteld dat we vreselijke mensen, vreselijke ouders en transfoob zijn als we de nieuwe zelfidentificatie van onze kinderen niet volledig omarmen. Wij zijn goede ouders, geen slechte, die vragen durven te stellen en de feiten willen begrijpen voordat we op de rijdende trein springen die onze kinderen aanmoedigt om medische behandelingen te ondergaan voor iets onzichtbaars en theoretisch.

We zijn goede ouders als we dogma in twijfel trekken voordat we onze kinderen en jongvolwassenen vertellen dat hun natuurlijke lichaam verkeerd is. Het is niet slecht om te denken dat het menselijk potentieel en het geluk van onze kinderen misschien niet uitsluitend bepaald worden door hun genderidentiteit, maar door hun honger naar zelfverbetering, persoonlijke ontwikkeling en innerlijke groei, en dat een fixatie op gender hen juist kan tegenhouden in het bereiken van hun potentieel.

Hoe zijn zoveel luidruchtige stemmen uit het oog verloren dat echt geluk van binnenuit komt?