Ruimte om te groeien

Transcript

Ik ben moeder in Denver, Colorado.

Mijn zoon was op alle vlakken een zorgeloos, vrolijk kind tot de middelbare school. Toen werd hij ineens erg zelfbewust en onzeker over zichzelf. Hij begon hierover te praten met een vriend die zich net zo voelde. Samen besloten ze dat transgender zijn het antwoord was.

Toen ik erachter kwam hoe hij zich voelde, vermoedde ik sterk dat mijn zoon zijn gender in twijfel trok omdat hij in het autismespectrum zit en ADHD heeft. Op aanraden van zijn kinderarts gingen we met hem naar een genderarts, in de veronderstelling dat een specialist wel zou weten hoe hiermee om te gaan. Maar helaas zaten we er totaal naast. In plaats van door te vragen en mijn zoon goed te onderzoeken, ging de genderarts juist mee in zijn onzekerheden. Hij bevestigde de ongezonde, verontrustende gedachten van mijn zoon en versterkte het idee dat mijn zoon zelfmoord zou plegen als wij deze transidentiteit niet zouden steunen.

Voor mij voelde dit als emotionele chantage.

Na de afspraak bij de genderarts ging het mentaal veel slechter met mijn zoon. Hij kreeg genderdysforie en depressieve klachten, die hij daarvoor nooit had gehad. Het leek alsof de ‘ziekte’ juist door het medisch consult of de behandeling was ontstaan. Voor mij is het overduidelijk dat als de genderarts, in plaats van te bevestigen, had gezegd dat gevoelens van ongemak in je lichaam en onzekerheid heel normaal zijn in de puberteit en dat je je na verloop van tijd waarschijnlijk meer op je gemak zult voelen in je lichaam, alles anders had kunnen lopen.

Hoewel ik geneigd ben om medische professionals te vertrouwen, voelde ik aan alles dat er iets niet klopte aan de bevestigende aanpak van de genderarts ten opzichte van de genderverwarring van mijn zoon. Ik ken mijn zoon, en ik had hem al talloze keren zien wisselen van identiteit in zijn nog korte leven. Hoe kan een arts meer over mijn zoon weten na een gesprek van dertig minuten? Het is niet zo dat tieners nooit verhalen verzinnen om hun zin te krijgen. Toch lijken medische behandelingen op basis van een vaag en moeilijk te grijpen gevoel in de genderzorg wél geaccepteerd en zelfs voorgeschreven te worden.

Mijn man en ik moesten nu bepalen hoe we de door de genderarts aangewakkerde transidentiteit weer konden terugdraaien. Deze arts heeft mijn zoon beschadigd met woorden die me de adem benamen. En juist die woorden hadden enorm veel gewicht voor mijn zoon. Het is erg moeilijk geweest om op te boksen tegen wat de zogenaamde experts hadden gezegd, maar we werken aan onze relatie met onze zoon zodat hij weet dat we van hem houden en geven om zijn toekomst. De vriend van mijn zoon, die rond dezelfde tijd zijn transidentiteit ontwikkelde als mijn zoon, is inmiddels wél aan de hormonen. In tegenstelling tot ons geloven zijn ouders hun arts zonder ook maar iets in twijfel te trekken. Hij zit nu op een spoor waarbij hij de rest van zijn leven een medische patiënt zal zijn. En er zijn steeds meer aanwijzingen dat zijn mentale én lichamelijke gezondheid hieronder zullen lijden, door het pad dat hij, zijn ouders en de artsen voor hem hebben gekozen.

Wij geven onze zoon de ruimte om volwassen te worden en zijn gezonde, natuurlijke lichaam te accepteren zoals het is – zonder medische ingrepen. Mijn zoon is niet langer genderdysfoor of depressief, en hij is gelukkig en maakt plannen voor de toekomst. Hoewel hij zichzelf nog steeds als trans ziet en deel wil uitmaken van de LHBT-gemeenschap, voelen wij ons gerust in de wetenschap dat we het juiste doen.