Trap op de rem

Transcript

Ik ben een vader in Virginia.

Voor nu wil ik mijn naam nog even weglaten, omdat mijn dochter die zichzelf als trans identificeert volgende week 18 wordt, en mijn vrouw en ik nog een klein beetje hoop koesteren dat we haar misschien kunnen overhalen om haar plannen voor medische stappen uit te stellen.

De afgelopen drie jaar voelde het alsof we in slow motion naar een treinramp keken. En nu staan we voor het moment waarop zij, omdat ze formeel aan de wettelijke norm voor “volwassen” voldoet, kan besluiten om door te zetten en hormonen van het verkeerde geslacht in haar lichaam te laten stoppen.

En dat terwijl wij er alles aan hebben gedaan haar duidelijk te maken wat de gevolgen daarvan zijn, hoe experimenteel dit allemaal nog is, en dat het roze-wolkeffect waar zoveel van haar trans-identificerende leeftijdsgenoten over praten en dat ze ervaren nadat ze zelf in transitie zijn gegaan, helaas maar kort duurt. En wat ik echt geloof, is dat ze zichzelf daarmee een levenspad van moeilijkheden oplegt, zowel emotioneel als lichamelijk, omdat ze zichzelf tot een levenslange medische patiënt maakt. En als ouder is het natuurlijk hartverscheurend om dit te moeten aanzien.

Voor haar 18e verjaardag maak ik een videomontage voor haar. Vanaf haar vierde verjaardag heb ik elk jaar een interview met haar gefilmd: ongeveer tien minuten vragen en antwoorden over haar dromen, haar wensen, wat ze op dat moment graag doet, wat ze zich voorstelt voor de toekomst. Terwijl ik dit aan het monteren was, zag ik een schrijnende verandering: van dat lieve, vrolijke meisje helemaal in het roze, altijd met knuffeldieren, heel stereotiep meisjesachtig, naar iemand die op het moment van de puberteit, in haar vroege tienerjaren, in iemand veranderde die ik nauwelijks nog herken. Het is alsof ik twee verschillende kinderen zie.

Gelukkig zijn mijn vrouw en ik erin geslaagd emotioneel dicht genoeg bij onze dochter te blijven. Ondanks de constante spanning rond haar genderidentiteit en het feit dat onze dochter weet dat mijn vrouw en ik haar identificatie als jongen niet geloven en niet steunen, hebben we het toch voor elkaar gekregen een redelijk gezonde relatie te houden, en daar ben ik dankbaar voor. Ik weet dat niet iedereen die met dit drama te maken heeft, zoveel geluk heeft gehad.

We hopen misschien tegen beter weten in dat juist die band die we hebben, ons in staat zal stellen haar te overtuigen om op de rem te trappen, op pauze te drukken. Dit de tijd te geven om te ademen, voordat ze een pad inslaat waarvan wij voor 1.000% zeker weten dat het een vergissing gaat zijn.

Aan iedereen die met hetzelfde te maken heeft: mijn hart gaat naar jullie uit. Ik voel jullie pijn.

Laten we hopen op betere tijden.