Unheard

Voor- en nadelen

Voor- en nadelen

Oorspronkelijk verschenen op PITT, onderzoekt een New Yorkse moeder de argumenten voor en tegen gendertransitie.

Transcript

Ik ben een ouder uit New York City.

Mijn dochter kondigde op haar dertiende aan dat ze gelooft dat ze eigenlijk een jongen is. Ze is nu vijftien.

Als advocaat breng ik zaken terug tot voor- en tegenargumenten, en weeg ik na onderzoek de kracht van elk argument af. Na meer dan twee jaar lezen en nadenken, denk ik de argumenten vóór en tegen wat ik een vroege transitie noem, goed te begrijpen. Dit is een samenvatting.

Argumenten vóór vroege transitie: Genderidentiteit is je innerlijke gevoel van je gender: mannelijk, vrouwelijk, allebei of geen van beide. Het staat los van mannelijkheid, vrouwelijkheid, seksuele voorkeur, stereotype gedragingen of voorkeuren. Dat besef kan op ieder moment komen, en als het er eenmaal is, verandert het nooit meer, of misschien wel, maar dat is onwaarschijnlijk. Niemand, ongeacht leeftijd of omstandigheden, is in de war over zijn of haar genderidentiteit; het is aangeboren kennis. De relatieve stabiliteit en betrouwbaarheid van genderidentiteit rechtvaardigt ingrijpende stappen.

Als je genderidentiteit niet overeenkomt met je biologische geslacht, veroorzaakt dat genderdysforie, een normale reactie op die mismatch, geen psychische stoornis.

Sommigen noemen de enorme toename van meldingen van genderdysforie een sociale besmetting, maar in werkelijkheid is het het gevolg van beter toegankelijke informatie en een gastvrijer klimaat, waardoor mensen meer vrijheid hebben om hun genderidentiteit te uiten en een naam krijgen voor hun ongemak. Velen hebben zich in het verleden, zonder die vrijheid en kennis, van het leven beroofd. Onbehandelde genderdysforie drijft mensen tot zelfmoord of leidt op z’n best tot een leven vol ellende. Daarom moet de nood zo snel mogelijk worden verlicht met sociale en/of medische interventie.

Pogingen om mensen te helpen zich te verzoenen met de biologische realiteit zijn in feite pogingen om genderidentiteit te veranderen, en dat is ongeoorloofde conversietherapie, vergelijkbaar met homo’s proberen hetero te maken.

Argumenten tégen vroege transitie: In het begrip genderidentiteit worden mannelijk en vrouwelijk los van biologie en van sociaal gecreëerde stereotypes gedefinieerd. Maar wat betekent het dan om man of vrouw te zijn? Je zou kunnen speculeren dat biologische jongens en meisjes zich anders voelen, maar waarin dan precies? En zijn er aspecten die losstaan van hun lichaam? Elke vrouw en elke man ervaart vrouw-zijn of man-zijn anders. Dus er zijn miljarden manieren om je als meisje of jongen te voelen. Het idee dat je je mannelijk of vrouwelijk kunt “voelen”, los van biologie en los van stereotiepe voorkeuren en gedragingen, is onzinnig. Genderidentiteit is in feite sociaal gedefinieerde vrouwelijkheid of mannelijkheid. Kortom: stereotypes.

Genderdysforie is in wezen angst voor gendernonconformiteit, of het verlangen naar een bepaalde sociale status die wordt geassocieerd met het andere geslacht, of gewoon een probleem met hoe je je over je lichaam voelt. Er is geen precedent in de geneeskunde voor het medisch veranderen van gezonde lichamen om zulke psychische verschijnselen te behandelen. Het is ironisch dat de samenleving zichzelf ruimdenkend en progressief noemt wanneer zij medische transitie aanmoedigt, terwijl de samenleving ook simpelweg gendernonconformiteit zou kunnen accepteren.

Zelfs als we aannemen dat genderidentiteit aangeboren is, waarom zou die dan moeten overeenkomen met de biologie? Waarom zou iemand geen mannelijke genderidentiteit kunnen hebben in een vrouwelijk lichaam, of andersom? De mismatch is niet per se verkeerd, en genderdysforie is geen normale reactie op die mismatch, maar eerder een psychisch probleem van tobben over die mismatch, dat opnieuw niet hoeft te worden behandeld door gezonde lichamen medisch te veranderen.

Detransitioners en desisters melden zich inmiddels massaal. Desisters veranderen van gedachten over hun genderidentiteit vóór medische transitie, detransitioners doen dat erna. Zij tonen aan dat, zelfs als genderidentiteit bestaat, die niet stabiel is en geen vroegtijdige transitie kan rechtvaardigen.

Bovendien zijn kinderen en tieners voortdurend hun identiteit aan het verkennen en veranderen hun voorkeuren en meningen iedere dag. De hersenen zijn pas rond het 25e levensjaar volledig uitgerijpt. Het is onlogisch om permanente lichamelijke ingrepen te doen met gezondheidsrisico’s, uitsluitend gebaseerd op gevoelens van tieners. Het is ook onlogisch om vierjarigen sociaal te laten transitioneren op basis van door henzelf beschreven gevoelens van “jongen zijn” of “meisje zijn” – termen die in feite nauwelijks betekenis hebben.

Studies laten zien dat ongeveer 80% van de dysfore kinderen er uiteindelijk overheen groeit zonder interventie. Daartegenover staat dat zo’n 96% van de kinderen die op puberty blockers worden gezet, doorgaat met synthetische hormonen van het andere geslacht. Deze cijfers laten zien dat vroege transitie ertoe leidt dat sommige kinderen medisch gaan transitioneren, terwijl de meesten anders gewoon op hun gemak zouden zijn geraakt in hun eigen lichaam.


Als genderdysforie onbehandeld vaak tot zelfmoord leidt, en als er altijd ongeveer evenveel mensen met genderdysforie zijn geweest, waar zijn dan de historische zelfmoordcijfers van al die mensen die in stilte leden aan dysforie? Die bestaan niet. Omgekeerd hebben de paar studies naar vroege transitie geen daling in zelfmoordcijfers laten zien. Bovendien is er onder vierjarigen vrijwel geen zelfmoord, dus daar kun je sociale transitie ook niet mee rechtvaardigen.

Het concept genderidentiteit zaait verwarring bij gendernonconforme tieners en bij jongeren met lichaamsissues, autisme, angststoornissen of sociale problemen. Het biedt immers een verklaring en een oplossing voor het gevoel “anders” te zijn. Gendernonconformiteit wordt gebruikt om sociale transitie bij jonge kinderen te rechtvaardigen, wat misschien onbewuste homofobie is of angst voor gendernonconformiteit bij volwassenen, die er vrijwillig voor kiezen hun kind als het andere geslacht te zien. Als de volwassenen om hen heen gendernonconforme kinderen via sociale transitie gaslighten, is de kans klein dat die kinderen zichzelf ooit volledig kunnen accepteren zoals ze zijn.

Door een fictie te voeden verander je gendernonconforme kinderen dus in trans kinderen.

Na het afwegen van alle voor- en nadelen van vroege transitie ben ik tot de conclusie gekomen dat er geen grond is om kinderen en tieners snel sociaal of medisch te laten transitioneren.

Wat vindt u?