Het konijnenhol in

Transcript

Ik ben een moeder in North Carolina.

Mijn kind is een heel beïnvloedbare, zelfbewuste, extreem slimme jongen van 13. Hij doet het goed op school, heeft geen depressie en geen zichtbare lichamelijke dysforie. Hij heeft een paar goede vrienden, allemaal jongens. En toen, na een maandlange internetbinge gevoed door eenzaamheid in quarantaine, kreeg hij het idee in zijn hoofd dat hij trans is.

Zijn nieuwe identiteit kwam niet van binnenuit, zoals je in het nieuws vaak hoort. In plaats daarvan leidde hij uit verhalen van andere kinderen en activisten online af dat hij transgender was. Hoe ik dat weet? Omdat hij me dat zelf heeft verteld. Wanhopig op zoek naar een antwoord op die oeroude tienervraag – waarom ben ik anders? – wendde hij zich tot Google. En jawel, het internet stond te trappelen om hem simpele antwoorden aan te reiken.

Hem werd verteld dat zijn gevoelens van ongemakkelijkheid, van onvrede met zijn veranderende lichaam en zijn gevoel anders te zijn, maar één ding konden betekenen: hij was trans. Vanaf daar stortte hij zich omlaag in het konijnenhol van Subreddits en Discord-servers en leerde hij dat er makkelijke manieren waren om zijn “ware zelf” te worden en onderweg een warme, gastvrije gemeenschap te vinden waar hij zich geaccepteerd voelde. Voor een eenzame tiener tijdens de pandemie was de aantrekkingskracht overduidelijk. Zijn diagnose werd handig geleverd met snelle, kant-en-klare handleidingen: hoe je uit de kast komt bij je ouders, en hoe je het proces in gang zet om van gender te veranderen via voornaamwoorden, hormonen en daarna operaties. Hoe ik weet dat het zo is gegaan? Omdat ik de scripts heb gezien, en hij ze woordelijk gebruikte toen hij bij mij uit de kast kwam.

Ik werd totaal overvallen door zijn grote onthulling. Er waren geen signalen. Mijn kind en ik zijn ontzettend close. Ik was verbijsterd en compleet in de war, zonder enig idee wat ik vervolgens moest doen. Mijn moederinstinct sloeg aan. Ik wilde hem helpen. Dus deed ik het meest voor de hand liggende: ik zocht contact met professionals van wie ik dacht dat ze experts waren in dit soort kwesties, omdat ik van mijn kind houd en het beste wil voor zijn gezondheid.

Dit is wat ik ontdekte.

De medische wereld heeft het zogenoemde affirmatieve model omarmd. Dat komt er in feite op neer dat, omdat er geen test bestaat om vast te stellen of iemand transgender is, je iemand maar gewoon op zijn woord moet geloven. Je weet wel hoe dokters met hun ogen rollen als je ze vertelt wat je mankeert omdat je het op WebMD hebt gelezen? Affirmatieve zorg is precies het tegenovergestelde. Patiënten komen bij artsen of therapeuten met hun via internet verkregen diagnose van genderdysforie. Bij elke andere aandoening zouden artsen luisteren, maar vervolgens zelf hun oordeel vellen; bij genderidentiteit zegt de arts gewoon: oké, ja hoor, genderdysforie, want jij zegt het. Zodra dat label is geplakt, volgt daaruit bijna automatisch een gesprek over alle mogelijke medische behandelroutes: hormonen en later eventueel operaties.

Zorgverleners, vraag uzelf af: is mijn kind zonder grondige screening op een pad zetten van levenslange medische zorg werkelijk de beste en enige optie hier? Was het niet op z’n minst de moeite waard geweest om het eerst op de ouderwetse manier te proberen? Ons huidige systeem weet niet hoe het de kinderen moet onderscheiden van wie het leven misschien echt verbetert door medische behandeling, van de kinderen die er niets aan hebben en er juist slechter uit zullen komen.

Mijn zoon is niet ziek en hij lijdt niet. Hij heeft geen medische behandeling nodig. Hij heeft geen geestelijke gezondheidszorg nodig. Maar toch wordt hij daar naartoe geduwd. Alleen al omdat hij zelf online onderzoek heeft gedaan naar medische informatie; artsen en therapeuten knikken, gaan daarin mee en lopen door. En iedereen lijkt dat op de een of andere manier normaal te vinden.

Ik heb inmiddels andere ouders gevonden van kinderen zoals de mijne. We zijn met honderden, waarschijnlijk zelfs vele duizenden. Ik had geen idee wat er allemaal onder de motorkap van dit transgendervraagstuk schuilging, en dat gold ook voor veel andere ouders die zich onverwacht verstrikt zagen raken in dit bizarre alternatieve universum, waar mensen – ook kinderen en jongvolwassenen – lichaam-veranderende, niet door de FDA goedgekeurde medicijnen mogen nemen en daarbij worden toegejuicht door adorende menigten.

Hoewel ik hoop dat jullie luisteraars nooit persoonlijk verzeild raken in deze genderidentiteitschaos, smeek ik jullie: neem alsjeblieft een paar minuten de tijd om te horen wat ik en andere bezorgde ouders te zeggen hebben, in het belang van onze kinderen. Voorlopig zijn het vooral de ouders die de strijd voeren – de laatste verdedigers bij de poort.

We zullen met alles wat we in ons hebben vechten om onze kinderen te beschermen, terwijl we wachten tot de rest van de wereld ons te hulp schiet.

We hopen dat er snel versterkingen komen.