Overvallen

Transcript

Ik ben een moeder van een 17-jarige zoon in Zuid-Californië.

Mijn zoon besloot twee jaar geleden dat hij trans was, precies toen er een paar dingen tegelijk gebeurden: hij werd uit een sportteam gezet en hij stopte met omgaan met zijn vriendengroep van de middelbare school. Ik denk dat hij zich echt heel erg ongemakkelijk voelde toen hij aan de bovenbouw begon, met zichzelf en met zijn lichaam, en na wat googelen kwam hij tot de conclusie dat hij wel trans móést zijn.

Toen hij het ons vertelde, waren we nogal geschokt en hebben we het waarschijnlijk niet heel goed aangepakt. We besloten de dokter te bellen; de kinderarts was een goede keuze, maar daarna gingen we naar een genderarts in de veronderstelling dat die hem zou onderzoeken en vragen zou stellen als: Waarom voel je je zo? Maar dat gebeurde niet. De genderarts bevestigde gewoon dat hij trans was en zei in onze aanwezigheid dat als wij hem niet zouden steunen, hij zou gaan, dat hij 44% kans had om zelfmoord te plegen. Dat was nogal schokkend, en ik denk niet dat ik daar goed mee ben omgegaan. Ik werd daar compleet door overvallen.

Mijn zoon is in de afgelopen twee jaar volwassen geworden en hij komt hier een beetje uit, maar nog niet helemaal. Als ik het allemaal over zou kunnen doen, denk ik dat ik beter had geluisterd en me minder had gericht op hoe ík me voelde, en meer op hoe híj zich voelde.

Maar het is iets waar je je als ouder nooit op kunt voorbereiden.

Niemand vertelt je dat je zoon op een dag ineens zal zeggen dat hij nu je dochter is. Het is iets onbegrijpelijks. Ik heb het gevoel dat mijn zoon gewoon eenzaam is, en ik denk niet dat… ik denk dat veel kinderen denken dat ze trans zijn omdat ze aandacht proberen te krijgen, en ik denk niet dat hij aandacht van ons nodig had. Wij, zijn ouders, zijn er altijd voor hem geweest. Ik denk dat hij aandacht van andere jongeren nodig had, en zodra hij zich als trans uitriep, kreeg hij ontzettend veel aandacht. En het is echt triest dat een kind blijkbaar zó ver moet gaan om aandacht van andere kinderen te krijgen, dat het denkt dat het zijn lichaam moet veranderen.

Het is een heel trieste situatie dat volwassenen dit aanjagen. En als ik andere ouders één advies zou moeten geven, is het dit: ga niet naar de dokter, ga niet naar een therapeut, want zij geven niet het juiste advies. Ze weten niet meer dan jij als ouder. Jij kent jouw kind; heb hem lief, luister naar hem en stel vragen. Maar denk niet dat een andere volwassene, die bijna niets van jouw kind weet, hem beter kan helpen.

En ik heb wel hoop voor mijn zoon. Ik denk dat het een lange weg wordt, en ik heb ook hoop voor andere kinderen, omdat mensen zich beginnen te verzetten. Het gaat tijd kosten, maar ik hoop dat er minder kinderen beschadigd raken.

Dank je wel